Boys keep swinging – David Bowie in Groningen

Bowie Groninger museum

Het Groninger Museum

Onlangs is de tentoonstelling van David Bowie in het Groningen Museum van start gegaan. Ik was erbij. We hebben ons een weekend ondergedompeld in Groningen en vooral, in ‘the rise and fall’ van David Bowie. Als jongen van 14 was Bowie al een held voor mij. Dat gevoel was in de loop van mijn leven wat afgezwakt. Na de tentoonstelling besef ik meer dan ooit dat Bowie een genie is. Wat een opeenstapeling van talent: veelzijdig muzikant, vernieuwend componist, ontwerpen van extravagante kleding, androgyne trendsetter, expressieve schilder en beeldhouwer, acteur in een aantal prima films, voorvechter voor een ruime seksuele moraal én een enorm gevoel voor wat er leeft in de wereld. Wat een explosie van creativiteit! Dat alles heeft veel meer dan alleen maar mooie muziek opgeleverd.

De tentoonstelling maakte me duidelijk dat Bowie ook een donkere kant heeft. Hij is geboren in 1947, in zijn jeugd likte Londen haar wonden van de oorlog. Bekend is dat hij naar Berlijn ging om af te kicken van een ernstige drugsverslaving. In veel van zijn muziek, vooral in de periode 1975 – 1977, klinkt die zwaarte door. Tommy (Space oddity) zat in een ‘thin can’ en was vooral heel eenzaam. In Warszawa loop je in gedachte door de verwoeste straten van Warschau. Hij woonde enkele jaren pal onder Muur, waar hij de grimmige dreiging van de Oostduitse muurbewaking aan den lijve heeft ervaren. Bowie besefte altijd dat hij in een ‘zieke’ wereld leeft en dat de toekomst niet veel goeds in petto heeft.
Bowie extravagante kledingBowie is overal

 

 

 

 

 

 

 

 

Het enige dat hij er tegenover kan stellen was zijn onuitputtelijke creativiteit. ‘Het is waarschijnlijk afkomstig uit de noodzaak, om het allemaal te hebben gezien’ zei hij eens. Dat is zijn manier om te overleven, om niet depressief te worden, om ‘with a little help from his friends’ zijn verslaving te overwinnen en om alles uit het leven te halen dat er in zit. De zwaarte van Bowie herken ik niet. Wat ik wel herken is het pessimisme over de ‘grote’ wereld: worden we nooit wijzer? Wat ik meeneem van Bowie: ik concentreer me op mijn eigen mogelijkheden: wat kan ik op mijn manier, met mijn talenten, bijdragen aan mijn ‘kleine’ wereld? En als ik het even niet zie zitten, zet ik Boys keep swinging of Let’s dance op,  keihard!

Wim Ballemans, trainer/adviseur Stavoor


Terug