Een doel hebben na mijn pensionering? Moet dat nou echt?

Foto 1In de Blauwe Zones, maar ook uit veel westers onderzoek, komt een doel hebben als gezond makend, zingevend en welzijn bevorderend naar voren. In Japan heet dat Ikigai. Levensvreugde uit een persoonlijke Ikigai, wat kan dat zoal zijn?

Met deze vraag ging ik op pad langs gepensioneerde vrienden en vriendinnen.
Allereerst een collega, die haar afscheidsfeest de subtitel “stoppen om door te gaan” meegaf. Ze ging met hart en ziel door als mindfulness trainer, met name voor mantelzorgers. Toch had ze de eerste tijd hartenpijn, letterlijk en figuurlijk. Haar Ikigai is verbondenheid met en tussen mensen, ook in hun lijden. Daarnaast brengt zingen in een oratorium koor haar veel plezier.

Vervolgens ging ik langs een vriendin van in de tachtig, een levenslange activiste om onrecht en racisme aan de kaak te stellen. Het is nog niet zo gemakkelijk een afspraak met haar te maken, ze heeft een volle agenda: ze schrijft artikelen voor dagbladen, is ghostwriter, gaat naar actie vergaderingen, houdt een blog bij en nog zo wat. Ik heb wel eens verzucht “bij jou heb ik geen voorbeeld dat het rustiger wordt als je ouder bent”, maar luidruchtig ben ik reuzetrots op haar. Haar Ikigai is de onverdraaglijkheid van onrecht en racisme en het warme hart voor educatie. Ook geniet ze van taal, in artikelen, in poëzie en in levensverhalen.

Foto 2Toen ging ik naar een vriend van begin zeventig. Hij heeft een eigen praktijk als psychotherapeut en is al jarenlang bezig met een samenwerking met Indonesische collega’s, dus regelmatig op reis. Al jaren roept hij dat hij zijn praktijk wil stoppen en wil schrijven. Nu het bijna zover is mist hij de cliënten en gaat hij voorlopig nog even door. Soms is hij een beetje somber of er tijd genoeg is voor de talloze ideeën en dromen. Zijn Ikigai is liefde voor mensen, voor hun geploeter, hun geschiedenis en hun veerkracht. Elke dag danst hij een half uur en trekt er op uit in de natuur, “zo blijf ik op kracht, fysiek en mentaal”.

Zo kan ik nog wel even doorgaan, ook met de vriendinnen die de eerste periode van pensionering verzuchten dat ze somber en eenzaam zijn. Om dit te durven uiten is veel vertrouwen nodig, de gebruikelijke riedel van veel pensionado’s is “drukker dan ooit.” Beiden vinden na verloop van tijd hun weg in zang, viool, projecten die hun aan het hart gaan en kleinkinderen.

Eigenlijk vinden de meeste mensen na pensionering wel hun weg. Het is alleen vaak een eenzame zoektocht met veel vrijheid en keuzemogelijkheden. Dit is een essentieel verschil met de mensen die in hechte gemeenschappen zoals in de Blauwe Zones wonen. Daar heeft en houdt ieder een rol en positie in werk en vrienden-familie groep. Daar is het geluk het altijd bezig zijn!

Het online Paradijsvogelsmagazine heeft op hun site het artikel “Stof je dromen af in vier simpele stappen” geplaatst. Dit artikel is een stappenplan voor iedereen die zijn of haar dromen af wil stoffen.

Lieneke Akkerman, trainer coach Stavoor Pensioen in Zicht

Leestip

Foto 3

 

Terug