In de roedel

Een paar weken geleden liep ik met mensen en paarden in de roedel door de bossen. Een kinderdroom van me, zeker als het paard je gaat vertrouwen en volgt. Paarden zijn prooidieren, dus erg op bescherming van elkaar en de kracht van het aantal aangewezen. Als je als mens meeloopt en natuurlijk leiderschap uitstraalt voelen ze zich veilig en eten uit je hand.

Zodra jij angstig bent of afwezig, wordt het paard onrustig, neemt afstand en gaat haar gang. Bijvoorbeeld door te eten als zich een mals hapje voordoet. Toen mijn aandacht wat verslapte ging zelfs een paardje op mijn voet staan. Volgens de begeleidster is dit uittesten. Eigenlijk  net als een peuter, een puber…én een pensionado kan doen!

Jazeker. Als het keurslijf van het werkzame leven wegvalt staat daar de lang verwachte vrijheid en zelfbeschikking voor de deur. Ook als het werk met hart en ziel gedaan is, de structuur is bindend, de deadlines  niet te ontkennen, de productienormen hoog en verwachtingen van seniore medewerkers navenant.  Eigenzinnigheid is een van de charmes en valkuilen die dan kunnen opduiken, zeker bij de babyboom generatie.

En dan is er even een roedel in de Pensioen in Zicht cursus, een groep soortgenoten en generatiegenoten die drie of vijf dagen optrekken en door de velden trekken. Meestal met veel genoegen, inspiratie, plezier en diepgang in het delen. Ook met uittesten van de juf, rebels gedrag en eigenwijsheid. We zijn het in het Westen ook niet zo gewend om in een roedel te leven, zoals de mensen in de Blauwe Zones.

Net als het  Walliser Swarznase schaap in het Zuid-Limburgse land bij ons hotel de Schoutenhof  liggen we bij tij en wijle ook graag even alleen. Wie herkent dat niet?

Gelukkig kan beide – in roedel en op jezelf zijn – en is de levenskunst om in vrijheid te leren kiezen voor verbinding.

Ja ik wil!

Lieneke Akkerman
trainer Stavoor Pensioen in Zicht

 

Terug