Reünie: snel weer dat vertrouwde gevoel

Juli 2015: Met mijn partner Carla zit ik in de kantine van het Woudagemaal, Unesco werelderfgoed in Friesland, met een prachtig uitzicht op het IJsselmeer. Zojuist hebben we een rondleiding gehad langs de imposante stoommachines, die er al een eeuw voor zorgen dat Friesland niet volloopt. Terwijl ik een slok van mijn cappuccino neem, kijk een man me aan met een gezicht van ‘ken je me niet meer?’ Het is Piet Hemel, 4 jaar eerder een van de deelnemers aan de Wandelweek in Zuid-Limburg. Nu vrijwilligers coördinator bij het Woudagemaal, en zelf vrijwilliger.

Reünie, snel weer dat vertrouwde gevoel

Piet Hemel en zijn vrouw Jenneke voor het Woudagemaal

Mei 2016: Opnieuw is het Woudagemaal het decor en Piet is weer van de partij. Hij heeft een mooi programma gemaakt voor een reünie van de Pensioen-in-Zicht-wandelclub uit 2011. Ik schud 15 handen, die horen bij 15 vreemde gezichten. Binnen een paar minuten komen al die gezichten weer tot leven: de mimiek, de glimlach, de stemtoon voelen snel weer vertrouwd aan. De gesprekken tijdens de lunch zijn geanimeerd, alsof we elkaar vorige week nog gesproken hebben. Lief en leed passeren de revue. Twee geluiden vallen me vooral op:

  • Bijna iedereen is wel actief als vrijwilliger. Zo is Piet, naast zijn werk voor het Woudagemaal, actief in de kerk. Wim is, samen met een vluchteling uit Irak, een winkeltje begonnen voor jonge vluchtelingen, zodat ze ’s morgens niet met een lege maag op school aankomen.
  • Bewegen, het liefst buiten, heeft bij iedereen een vaste en prominente plek gekregen. Ik hoor verschillende verhalen over fiets- en wandelvakanties dwars door Europa, tot in Maleisië, Thailand en Cambodja. Maar ook dicht bij huis wordt er wat afgewandeld en gefietst.

Het verrassend lekkere weer zorgt er voor dat we extra genieten van de boottocht over het IJsselmeer. Via de sluis varen we door het drukke Lemmer, waar de terrasjes vol zitten met ijs-etende toeristen. De gesprekken aan boord worden persoonlijker. De een heeft het over de mantelzorg voor zijn ouders. De ander zegt dat ze zich weer kiplekker voelt, nu de darmkanker onder controle is, ‘maar het duurde best een tijd voor ik weer opgeknapt was’. Een derde heeft het over het gekibbel met haar partner nadat hij gestopt was: ‘het was echt niet altijd gezellig samen’.

Reünie, snel weer dat vertrouwde gevoel1

Instappen voor de boottocht

Het verbaast me dat sommigen zich nog letterlijk herinneren wat er 5 jaar geleden in de cursus is gezegd. Opmerkingen die indruk hebben gemaakt over hoe partners met elkaar omgaan. Of waardevolle herinneringen aan de opdrachten onderweg: denk eens na over je afscheid, wat zul je gaan missen? ‘Dat leverde onder het wandelen mooie gesprekken op.’

Reünie, snel weer dat vertrouwde gevoel2

En natuurlijk de groepsfoto

Als trainer is het waardevol om af en toe terug te horen hoe het onze ex-deelnemers vergaat. En wat de cursus voor sporen heeft nagelaten. Het blijft mooi werk!

Wim Ballemans, trainer/adviseur Stavoor

Terug