Stoppen is geen optie, maar een beetje minder zou wel mogen

Interview met Marie Antoinette de Veth

 

Jong en oud
Het gesprek met Marie Antoinette de Veth vindt plaats in De Klub, een hippe tent  op een bedrijventerrein in Utrecht, waar haar zoon mede-eigenaar van is. Dat typeert meteen met wat voor vrouw we te maken hebben: een ondernemende, zeer betrokken 68-jarige vrouw met en duidelijke mening. ‘Al die jonge ondernemers hier zoeken elkaar op, ze gunnen elkaar iets, maken gebruik van elkaars netwerken, ze staan open voor creativiteit en samenwerking. Wij zijn meer groot gebracht met concurrentie en minder met het delen van je kennis en ervaring. Ik was laatst bij een bijeenkomst van Partin, een bundeling van particuliere initiatieven voor goede doelen. De idealistische generaties van 20-ers en 60-ers ontmoeten elkaar daar. Het houdt mij fris en geeft me inspiratie. Ik vind het dus belangrijk dat ik jongeren en kinderen tegen blijf komen. Daarom ben ik actief in de buurttuin, een mooie plek voor de kinderen en voor ontmoetingen. Daar krijg ik nu meer tijd voor. En op dinsdag pas ik op de kleinkinderen. Je kunt dat doen vanuit zorg, je kunt ook ontdekken waar zij als kleuter, kind of pubers mee bezig zijn, proberen je in te leven in hun wereld. Dat is erg verrijkend.’

Ecotoiletten
Marie Antoinette vindt het vanzelfsprekend dat ze iets voor een ander doet. Niet dat haar ouders daar veel tijd voor hadden, ze waren druk bezig met werk en gezin. Ze noemt het moraliteit, normbesef, die ze van haar ouders en haar katholieke opvoeding heeft meegekregen. Altijd gaat het om mensen die minder kansen krijgen om in hun kracht te komen. Het is de rode draad, niet alleen in het werk, maar in het hele leven van Marie Antoinette. Als antropologiestudent lagen haar ambities in het ontwikkelingswerk. In al haar banen creëerde ze kansen om die ambities waar te maken. Ze zette zich bij Vormingscentrum de Hunneschans als trainer in voor medezeggenschap van leerlingen en werknemers. Regelmatig ging ze met vakbondsjongeren voor ontwikkelingsprojecten naar Nicaragua. Later werd ze directeur bij de Hunneschans, overigens een vroege voorloper van wat nu Stavoor is. In de jaren ’90 werd ze directeur van de Vrouwenvakschool in Utrecht. Daar nam ze het initiatief om een Vrouwenvakschool in Suriname op te zetten.

Interview Marie Antoinette samenvoeging
Nu nog is ze actief betrokken bij de Vrouwenvakschool in Mali. Met pretoogjes vertelt ze hoe vanuit de school 9 bedrijfjes zijn opgezet. Water is in Mali een schaars goed en hygiëne vraagt veel aandacht. Daarom leren de vrouwen om voor hun bedrijfjes zelf ecotoiletten te bouwen. Met als extra doel dat ze die kennis ook weer uitdragen naar hun woongemeenschappen. De pretoogjes veranderen in een sombere blik: door de gevaarlijke situatie in Mali is Marie Antoinette nu ‘target’ en kan ze er nu niet naar toe. Daardoor loopt het project vertraging op. Daar is ze wel eens een dag door van slag. Maar het typeert haar dat ze volgende dag een oplossing zoekt: mensen komen nu waarschijnlijk vanuit Mali hier naar toe om kennis op te doen.

De laatste jaren was Marie Antoinette directeur op twee scholen van de jeugdgevangenissen. En heeft ze heel wat interim banen op zich genomen, soms wel drie tegelijk. ‘Dat was soms wel erg vermoeiend’, beaamt ze. ‘Nu ik gestopt ben, merk ik hoeveel uren per week ik heb gewerkt. Op mijn vraag hoe ze dat volhoudt zegt ze ‘Ik vind zo veel dingen leuk, ik kan het niet laten. En ik heb altijd wel ruimte gevonden voor vriendschappen en sociale contacten.’

Pas op de plaats
Marie Antoinette is drie jaar geleden gestopt met haar betaalde baan. ‘Er bleven wel allerlei potjes op het vuur staan. De laatste jaren had ik alleen interim banen, dat was mooi. Maar ik bleef een volle agenda houden met al die projecten.’ Ze heeft naast haar werk altijd vrijwilligerswerk gedaan. Dat gebeurde in de weekenden, ‘s avonds en zelfs ‘s nachts. Ze heeft niet zo veel slaap nodig, dat is dan mooi meegenomen. ‘Nu ik geen betaalde baan meer heb, geniet ik er van dat ik ‘s ochtends rustig m’n krantje kan lezen. Er is nu meer tijd heb voor dingen die ik belangrijk vind, zoals sporten, een boek lezen en mijn leesgroep, de twee kleinkinderen. Ik heb nu meer tijd om de projecten waar ik me voor inzet beter voor te bereiden. Dat is prettig.’

Ze heeft enkele maanden geleden deelgenomen aan een cursus  Pensioen in Zicht van Stavoor. Daar ontdekte zij dat er mensen zijn die het heel anders aanpakken: ze doen het de eerste tijd van hun pensioen het rustiger aan, zijn bewuster bezig met loslaten, nemen de tijd om zich voorlopig nergens aan te binden, om zichzelf opnieuw ontdekken, wat ga ik nu met mezelf doen? ‘Mij werd tijdens de cursus duidelijk: wat gebeurt er als ik over 5, 6, 7 jaar stop met al mijn activiteiten? Val ik dan in een gat? Door de cursus besef ik dat ik af en toe pas op de plaats moet maken. Oké, het is nu minder vol dan toen ik werkte, maar iets meer rust zou fijn zijn. Het is me nog niet helemaal gelukt!’

Betrokken bij de wereld
Vriendschappen, contacten waren haar hele leven belangrijk. Al vanaf 1976 woont ze in het centrum van Amersfoort. Dit biedt de mogelijkheid om makkelijk met buren in contact te komen, af en toe samen te eten, activiteiten in de buurt op te pakken en naar musea, muziek of de film te gaan. Marie Antoinette hecht veel waarde aan samen met vrienden praten over de  toekomst, over je betrokkenheid bij de wereld en wat we daar mee aan moeten. ‘Dingen die ik ook deed tijdens mijn werkzame leven. Maar door de cursus besef ik nu beter, dat ik in een nieuwe levensfase terecht gekomen ben. Je staat bewust stil bij de stappen die je zet, je hebt er een keuze in. Voor de een is dat met een partner en voor de ander is dat als alleenstaande. Bewustzijn dat de stappen die je zet bij jou moeten passen, maar dat er verschillen zijn met mensen in je directe omgeving is ook een feit.’ ‘Maar als het om haar betrokkenheid bij de wereld gaat’, voegt ze er snel aan toe, ‘is stoppen geen optie!’

 

Terug