Twee jaar later…nog steeds napret

“Op zoek naar een e-mailadres, vond ik in de ‘krochten’ van onze iPad een verzendlijst die me terug deed denken aan een plezierige week in Schoorl, nu bijna 2 jaar geleden. Hoe is het jullie vergaan in die periode???’

Dit mailtje was het begin van een stroom met mails die ik de afgelopen weken ontving. Wat een verrassing om een inkijkje te krijgen in het leven van deze mensen, waarmee ik destijds vijf mooie dagen heb opgetrokken. Leest u mee hoe de één geruisloos het nieuwe leven inrolt en de ander rigoureuze stappen zet, hoe de één heel snel gewend is en de ander na twee jaar zijn draai nog niet gevonden geeft. Of hoe je gezondheid je ineens in de steek kan laten, waardoor de toekomst er (tijdelijk) heel anders uitziet.  En als u niet weet wat kunekune varkens zijn: Maori varkens uit Nieuw Zeeland!

Twee jaar later.... nog steeds napret

Wandeling in de Schoorlse Duinen

‘Wij zijn in juni 2015 verhuisd van Cadier en Keer naar Soest. We hebben er lang over nagedacht. We woonden 38 jaar in Limburg en dan heb je ook wel wat opgebouwd. Toch vonden we het een goed moment, omdat niet meer werken ook weer iets opbouwen betekent en dat kon eigenlijk net zo goed ergens anders. We wilden dichter bij de kinderen wonen, centraler in het land. En het bevalt ons enorm goed. We wonen op fietsafstand van onze kleinkinderen en dat is heerlijk. We zijn geen vaste oppas, maar staan klaar als het nodig is. We zijn beide weer lid van het IVN geworden, we hebben weer Spaanse les. Ik heb een wandelmaatje gevonden via internet (sportpartner.nl) en ik ben lid geworden van een leesgroep met zes vrouwen van mijn leeftijd. (Na het serieuze gedeelte drinken we een glaasje wijn.) Mijn man is weer lid geworden van een accordeonvereniging en is vrijwilliger bij de welzijnsorganisatie als coördinator voor de vrijwilligersbank. De gemeente Soest organiseerde een wandeling en een borrel voor nieuwe inwoners en daar troffen we leeftijdsgenoten, waar we al weer afspraken mee maakten. Erg leuk. We zijn er bewust mee bezig geweest om contacten te leggen en dat is eigenlijk heel goed gegaan.’

‘Met ons gaat het uitstekend, het arbeidsloze leven went ook heel snel. Het meeste wat je mist zijn de sociale contacten. Verder vind ik dat je wel een beetje lui wordt, je stelt iets nogal makkelijk uit tot morgen. Wat onze gezondheid betreft hebben we gelukkig niets te klagen. Met onze camper trekken we er regelmatig op uit. Afgelopen jaren hebben we Kroatië verkend. En dit jaar gaan we misschien  naar Spanje en Noorwegen.’

‘Voor mij heeft het wel even geduurd voor ik mijn draai gevonden had. Het eerste jaar was ik uitsluitend aan het klussen in huis en tuin en bij twee van mijn zonen. Dat vond ik toch erg eenzijdig. In Gorssel werd in die periode een nieuw museum gebouwd. Mijn pogingen daar enkele dagen aan het werk te komen, ter zinvolle(r) invulling van al die vrije tijd, oogsten succes. Sinds vorig jaar april heb ik een nul-uren contract bij Museum MORE. Ik werk daar regelmatig als assistent van de huismeester en als suppoost; gemiddeld zo’n 18 uren per week. Ik vind het fantastisch!!! Levert ook veel plezierige contacten op. We hebben het inmiddels goed naar ons zin. Ieder heeft zo zijn eigen bezigheden en regelmatig gaan we samen op stap. We zien uit naar onze wandeldagen, wanneer we steeds enkele dagen in een hotelletje verblijven en dan weer een gedeelte van het Noaberpad lopen. Uiteraard hebben we regelmatig contact met onze kinderen en kleinkinderen. Er is ook weer een volgend kleinkind op komst; we zien er naar uit !!!’

Twee jaar later.... nog steeds napret 1

Wim in Museum MORE

‘Onze hobby bridge beoefenen we nog steeds met veel plezier, er is zelfs een avond bijgekomen. Ook fietsen (op onze E-bikes) in de omgeving en op de eilanden doen we nog steeds fanatiek. Ook wij zijn weer oma en opa geworden 1½ jaar geleden en daar komt in juni een tweede bij, van onze jongste dochter. Ze heeft ook kunekune varkens, kippen en konijnen en eens in de week ben ik daar te vinden om ze te verzorgen.’

‘Wij zijn ons pensioenpad geruisloos en zonder problemen opgegaan. We schelen in leeftijd maar twee maanden en zijn dan ook gelijktijdig opgehouden met actief werken in loondienst. Dit voordeel heeft het wel gemakkelijker gemaakt om te stoppen. C. is als oppas-oma heel erg gewaardeerd door onze kinderen en vier kleinkinderen. Verder schildert ze nog heeft ze haar E-bike en hebben we samen onze golflicentie behaald. Dus we fietsen, wandelen, tennissen en golfen naar hartelust. Ikzelf ben nog actief, werk nog twee dagen voor mezelf en sport nog een beetje om soepel te blijven. Om het compleet te maken gaan we over twee weken op wintersport. We hebben het geluk dat we nog gezond en vitaal zijn om al deze dingen te kunnen doen.’

‘De week na Schoorl had P. een darmonderzoek. Daaruit bleek dat ze een grote tumor in de dikke darm had en dat deze kwaadaardig was. Gelukkig is dit alles goed afgelopen en genieten we weer van het leven. Elke drie maanden heeft ze een bloedcontrole en ieder jaar een scan. Dus na mijn pensionering ben ik de mantelzorg in gegaan. Heb dat een paar maanden met genoegen gedaan.’

‘2015 was voor ons niet een erg gelukkig jaar. Bij mij werd prostaatkanker vastgesteld, dan ziet je toekomstvisie er even heel anders uit. Na de bestraling is het PSA-gehalte fors gedaald, en bij de laatste controle van begin februari is het PSA op 0,2 vastgesteld, dus bijna schoon. Nog 7 jaar onder controle en dan kunnen wij dit boek sluiten, pfff. Wij hebben ons ritme wel gevonden en zijn door alle ellende nog hechter geworden. Iets van werken of vrijwilligerswerk zit er (nog) niet in. Mijn schoonmoeder slokt zo een 30% van onze tijd op, en wij houden van reizen, caravannen en lekker thuis lummelen. Geen verveling. Mijn hobby wielrennen staat weer te beginnen en op 25 maart stallen wij onze caravan in Wijlre(L) voor 3 maanden op de camping. Bij mooi weer lekker afzakken naar ons favoriete deel van Nederland en genieten maar. Ook onze kleinkinderen, niet in de buurt woonachtig, krijgen de nodige aandacht, wat dan weer vooral weekendwerk is vanwege hun schoolverplichting.’

‘Wij zijn in 2014 allebei met pensioen gegaan. Inmiddels zijn we druk met allerlei vrijwilligerswerk bij Museum Oud Amelisweerd, Waterliniemuseum, Botanische Tuinen van de Universiteit Utrecht, Culturele Zondagen, Landschap Erfgoed Utrecht en het Café van de Domkerk. Ik heb daar vrede mee, maar mijn man verlangt terug naar zijn baan als projectmanager bij de Universiteitsbibliotheek Utrecht. Onze zoons zijn inmiddels allebei uit huis maar komen nog regelmatig met vriendinnen langs. We genieten o.a. van fietstochten, museumbezoek, goed eten, mooie muziekuitvoeringen en prachtige (buitenlandse) reizen.’

‘Mijn vrouw Annie houd zich nog steeds bezig met het breien voor het goeie doel zoals jullie wel weten, en het oppassen op onze kleinzoon. Een keer per week gaat ze zwemmen en verder wordt ik uitstekend verzorgt. Daar in tegen verveel ik mij geen moment, ik houd mij nog steeds bezig met het verhuur van geluidinstallatie, op kleine schaal en ben momenteel ingelijfd bij Erfgoed Lentis voorheen Dennenoord waar ik bijna 40 jaar hebt gewerkt. Daar doe ik onder meer het digitaliseren van Videobanden en het ontvangen van mensen op de Expositie gehete Dennenoord getekend. Twee keer in de week fitness voor de conditie en natuurlijk met mijn vrouw winkelen en leuke dingen doen. Met mooi weer erop uit met de fiets en caravan.’

Voor mij als Pensioen-in-Zicht-trainer is het erg leuk om te lezen dat je twee jaar na de cursus nog zoveel napret kunt hebben: ‘Sweet memories leiden ons regelmatig naar de PIZ-bijeenkomst, een vette glimlach kunnen wij dan niet onderdrukken en sommige anekdotes komen weer tot leven. Zo veel plezier gehad, tijdens de les, tijdens het eten en ’s avonds aan de bar.’ ‘Verder moet ik ook vertellen dat wij veel aan de cursus in Schoorl hebben gehad en de wijze lessen goed naleven.’
‘De ontmoetingen en de gesprekken, de lessen en de emoties…..kennelijk hebben we zoveel speciaals gedeeld dat de meesten van ons er nog met enige regelmaat aan terugdenken.’
‘Hoe verrassend en met verwondering hebben we alle leuke en iets mindere ervaringen van de PIZZERS  gelezen. Hoe grappig dat ieder op zijn eigen manier aan zijn of haar pensioenlevens verhaal is begonnen. Dat de cursus, nu alweer twee jaar geleden, ons iets heeft meegegeven is duidelijk.’

Inmiddels ligt er een voorstel om elkaar deze zomer in Utrecht op een terras te ontmoeten.
Er valt veel te bepraten, dat is zeker.

Wim Ballemans, trainer/adviseur Stavoor

Terug