Wij zijn allemaal storytellers

Storytellers2In belangrijke overgangsfasen – waar stoppen met werken zeker onder valt – komt het verhaal van je levensloopbaan opnieuw  tevoorschijn. Wat wilde je vroeger eigenlijk worden en wat ben je gaan doen?  Hoe is je levensloopbaan gelopen, niet alleen het werkzame leven, maar ook op relationeel en zingevend gebied? Hoe ben je met keerpunten in je leven omgegaan?

In de PIZ-cursus is er soms het  verrassende inzicht dat  je eigenlijk steeds weer opnieuw  je geschiedenis herschrijft.  Een andere blik, een andere vraag, een andere invalshoek, een vergeten herinnering.  Zo hoor ik vaak mensen zeggen dat ze – ouder en wijzer zijn geworden – milder naar hun eigen ouders kijken.  Ook hoor ik partners zeggen dat ze verrast zijn over de spraakzaamheid van hun echtgenoot:  ‘Zo ken ik hem helemaal niet!’

Wij zijn allemaal storytellers en onze verhalen zijn in ontwikkeling. De cursus geeft de mogelijkheid om met frisse ogen en oren naar je eigen verhaal kijken, om door creatieve vormen geïnspireerd te worden, om op een andere manier jezelf te uiten of al wandelend een frisse wind toe te laten in schijnbaar vaste verhalen.

Zo zet ik wel eens een lege stoel in de kring en nodig ik mensen uit om achter de stoel te gaan staan. Ik vraag ze om iemand voor te stellen, die in hun leven een inspirerend voorbeeld is geweest. Inspirerend in levenskunst, inspirerend in mooi ouder worden.  Het kan een ouder, een oom of tante, een grootouder zijn. Maar ook een schrijver, een zanger, een politicus of iemand uit een kortstondige ontmoeting.

Storytellers stoel

Vaak komen er dan ontroerende verhalen van mensen die met levenskunst hun leven leiden. Kleine en grote helden, die in het dagelijks leven vaak een hartverwarmende monterheid en interesse tentoonspreiden. Soms idealisten, die trouw zijn gebleven aan een ruimhartig leven, zelfs toen er armoede of gebrek was.

 

Onderstaand verhaal is een van de velen die me is bijgebleven:
Vrienden van mijn vader waren kinderloos en als kind speelden we daar graag. Mijn band met  ome Piet was eigenlijk hechter dan met mijn eigen vader en ik bleef altijd contact met ze houden. Ook toen ik een relatie kreeg ging ze mee en werd als een dochter binnengehaald. Het voelde alsof ik een vader had geadopteerd,  ik vond er aandacht en onvoorwaardelijke liefde. Toen hij overleed had ik het gevoel dat mijn 2e vader was overleden.  Niet alleen een bloedband is waardevol, dat heb ik van hun geleerd.’

En naast de ontroerende story’s is het hoopvolle perspectief dat wij ook allemaal op onze beurt voor anderen een voorbeeld zijn.
Voor een collega, voor een (klein)kind  een buurvrouw….of….Storytellers Toon

Lieneke Akkerman, trainer/adviseur Stavoor

Terug